Sneeuwklassen 2011-2012

Welkom bij de ontknoping van Expeditie Lisperson. Vandaag strijden 34 leerlingen, 2 meesters en 1 juf voor de titel van Lisperson 2012! 8 dagen lang hebben ze het beste van zichzelf moeten geven. Het kostte hen veel zweet en af en toe een traan, maar uiteindelijk wist elke deelnemer zich te plaatsen voor de langverwachte finale. Welkom bij Expeditie Lisperson!

De vorige avond hadden de deelnemers zich kunnen uitleven op een fantastisch feest. Aan eten en drinken was er geen gebrek geweest. Vooral het overmatig drankgebruik had voor velen nefaste gevolgen. Gedurende de hele nacht was het een over en weer geloop en gebonk naar de toiletten. Een combinatie van zenuwen en drank zorgde voor slapeloze uurtjes. Niet echt een geweldige voorbereiding om een belangrijke finale aan te vatten. Vele ogen toonden dan ook sporen van vermoeidheid bij het ontwaken. De expeditie heeft voor enkelen lang genoeg geduurd en de drang naar een weerzien met het thuisfront wordt groter. Eerst moest er natuurlijk nog de finale gespeeld worden. De weersomstandigheden waren ’s ochtends al wel minder bepalend geworden. Het sneeuwde wel nog steeds maar de wind was niet meer van de partij. De sneeuwvlokjes kregen nu wel de kans om rustig naar beneden te dwarrelen. Onmiddellijk na het ontbijt moesten de deelnemers zich gaan klaarmaken. Voor een laatste keer trokken ze hun spullen aan en begaven ze zich richting piste. De vers gevallen sneeuw van de voorbije dagen was professioneel behandeld wat resulteerde in een prachtige piste. Idealere omstandigheden kan je je niet bedenken. De ultieme proef bestond uit het afleggen van een uitgezet parcours. Er waren twee voorwaarden die vervuld moesten worden. Het feilloos afleggen en het neerzetten van een scherpe eindtijd. Wie dit kon waarmaken maakte grote kans op de eindoverwinning. Om misverstanden te vermijden kreeg elke deelnemer een startnummer. In extremis mochten de 2 meesters en juffrouw niet meer deelnemen aan deze proef omdat ze verdacht werden van competitievervalsing. De 34 leerlingen gingen de strijd dus onderling aan. Ze kregen allen twee kansen. De meest gebruikte tactiek was om in de eerste beurt een feilloos parcours af te leggen. Tijdens de tweede beurt zou er meer risico genomen worden om hopelijk een scherpere tijd te kunnen neerzetten dan de concurrenten. In sneeuwende omstandigheden vertrok iedere deelnemer richting de start. Opperste concentratie, want naar dit moment hadden ze acht dagen toegewerkt. Nu was het tijd voor de bekroning. Langs de flanken gesteund door de onfortuinlijke kandidate, legde iedereen z’n twee beurten af. Iedereen feilloos maar de tijden waren nog niet gekend. Het was wachten op het verdict van de jury om te weten wie de Lisperson van dit jaar zou worden. De deelnemers verzamelden zich op de eindraad. Daar kregen ze het resultaat te horen! Het was een spannend moment. Iedereen vond dat hij of zij het goed had gedaan maar ook iedereen vond dat iemand anders het beter had gedaan. Na een tijd van beraadslagen kwam de jury met het eindverdict. Er was dit jaar geen winnaar. Er waren dit jaar maar liefst 34 winnaars die zichzelf Lisperson 2012 kunnen noemen. De winnaars werden ingedeeld in drie categorieën nl. goud, zilver en brons. Dolgelukkig met dit onverwachte nieuws vernamen ze wie in welke categorie eindigden. Aan iedereen alvast een dikke proficiat voor volgende prachtige resultaten!

Goud: Timo, Quinten, Joy, Sofie, Younes, William, Ruben, Cato, Wannes, Anouar, Jeffrey, Julie, Fatma-Nur, Joke, Ömer

Zilver: Robbe, Ivan, Mike, Eyüp, Chloë, Anouck, Mathias, Tahnee, Mariëm, Steve, Arno, Owen, Jelle, Maaike, Veronika,

Brons: Mauranne, Liese, Jana

Er zijn echter nog twee categorieën waar we niet aan voorbij mogen gaan. In de categorie van eeuwig optimisme, volharding en stralende lach is de winnaar: Kim! In de categorie van pechvogel en trouwe supporter is de winnaar geworden: Maxim! Ook deze twee deelnemers ontvangen hiervoor een mooie prijs en een welgemeende proficiat!

Dit was meteen het einde van een geslaagde expeditie Lisperson 2012. We kunnen terugblikken op een geweldig avontuur waar iedereen zichzelf en de anderen beter leerde kennen. Een avontuur vol nieuwe dingen die wellicht nooit meer vergeten zullen worden. Avonturen voor en door echte Lispersons!

De voorlaatste dag van de expeditie was bij het wakker worden aangebroken. Tijdens de nacht had Koning Winter voor een verrassing gezorgd. De hele nacht lang had hij ijverig bezig geweest met het uitstrooien van verse sneeuw. Wanneer de deelnemers de gordijnen opzij schoven konden ze hun ogen niet geloven. Het mooie zicht dat ze de voorbije dagen hadden op de omliggende bergen was helemaal verdwenen. Het enige wat je kon zien was wit. Vanuit het raam turend konden ze geen onderscheid maken tussen grond en lucht. Alles had dezelfde witte kleur. Van bergtoppen was geen spraken meer. De ene sneeuwvlok vloog tegen of doorkruiste het pad van de andere. Ze waren allen druk in de weer om het hele landschap te voorzien van een nieuwe zachte laag sneeuw. Een mooi gezicht. Er stonden vandaag nog twee proeven op het programma. De arrenslee en een sessie skiën.  De laatste kans om nog ervaring op te doen alvorens ze de eindproef dienen af te leggen. Deze  sessie stond gepland in de namiddag maar het was al wel snel duidelijk dat het geen gewone les zou zijn gezien de weersomstandigheden. Tenminste als deze zou kunnen plaatsvinden. Tegen half 10 moesten de deelnemers zich al aanmelden in Schwarzler Adler voor een rit met de pferdenslitte. Ook voor deze activiteit rezen er vraagtekens bij de deelnemers. In deze omstandigheden is elke proef een serieuze opgave en de hele expeditie heeft al veel van hen gevergd. Het zou dan ook spijtig zijn moest er iemand hierdoor de finale op het nippertje missen. Er werd al een kleine reserve ingebouwd om morgen zwaar te kunnen uitpakken, althans zo leek het. Er was plots wat verwarring wanneer een onbekende in het basiskamp aankwam. Deze had slecht nieuws bij want de ochtendproef kon wegens zeer slechte omstandigheden waarschijnlijk niet plaatsvinden. Het was nog geen uitgemaakte zaak want wanneer het een beetje zou opklaren ging er toch van start gegaan worden. Aanmelden aan de startplaats moest dus toch gebeuren. Vele gemengde gevoelens want ze hadden er wel naar uitgekeken. Al was het wel duidelijk dat het niet zou gaan opklaren. De tocht was een zware dobber. De zichtbaarheid was nihil want de sneeuw viel niet maar vloog in het rond. Er kon nu met zekerheid gezegd worden dat er geen eliminatieproef zou zijn. En opklaren zat er voor de hele dag niet in, dat was zeker. Kwam ook de namiddagproef in het gedrang of kon een mirakel zich toch nog voltrekken? De namiddag zou wijsheid brengen. In ieder geval werd er niets verloren want een proef die je niet kan afleggen kan je ook niet winnen of verliezen. Weer een stap dichter bij de nakende finale! De eliminatieproef in de namiddag was niet afgelast. De deelnemers moesten hier wel de gure weeromstandigheden trotseren. Geen compassie. Een echte Lisperson kan ook in moeilijke omstandigheden z’n plan trekken op de Knittelberg moet de organisatie gedacht hebben. Ondertussen was er al zeker 20 à 25 cm verse sneeuw gevallen. De eerste stappen op de piste zonder skilatten vertelden al veel. Het kon niet anders dan een vreemde ski-ervaring te gaan worden. Skilatten werden onmiddellijk onzichtbaar wanneer ze op de grond gelegd werden om aan te doen. De deelnemers moesten al goed zoeken naar de plaats waar ze deze hadden neergelegd. Eens de latten aanwaren werden ze onzichtbaar voor zo goed als de hele sessie. Het was praktisch skiën in diepsneeuw. Een laag van dik 30 cm bedekte ondertussen de hele piste. Zowel de beginnerspiste, gewone piste en grote piste waren onmogelijk te onderhouden in deze sneeuwval. De combinatie van wind en sneeuw zorgden ervoor dat elk gemaakt spoor terug verdween. De bevolkingspopulatie op de grote oefenpiste dikte net als de sneeuw aan. Ook hier was de zichtbaarheid nul! Een lange wachtrij aan de lift was het resultaat. Eén van de groepen besliste dan maar om de ankerlift te nemen. Het gebruikelijk afstappen in de helft van de piste werd niet gedaan. Direct de hele rit naar boven, naar de top van de Knittelberg. Deze deelnemers getuigen van veel lef! Het werd een spannend moment want boven op de top lag de sneeuw nog dikker en waren er minder voorgangers geweest. Er was dus helemaal geen spoor om te volgen en zelf de skibotten verdwenen in de sneeuw. De skimonitor had er vertrouwen in en zocht een haalbare weg om terug beneden te raken. Zijn vertrouwen sloeg over naar de deelnemers want zonder verpinken zette ze de afdaling in. Zachtjes en gecontroleerd. Mooie bochten in ploeg en remmen. Dan kon er niets gebeuren. Ze hadden er plezier in. Een tijdje later stonden ze terug beneden. Zonder ongelukken, zonder problemen maar met een ervaring rijker! Een tweede keer werd er niet naar boven gegaan… Op de grote oefenpiste werd er door iedereen de aankomende finale voorbereid. Hopelijk zijn de omstandigheden morgen wat beter en is de piste ook wat geprepareerd. Anders gaat het een zeer trage maar harde strijd worden. De commentaren en reflecties na afloop waren wel heel positief. Morgen moeten ze het waar maken! De laatste eliminatieproef zat er dan ook met deze sessie op. Dat wil meteen ook zeggen dat er morgen een finale gespeeld zal worden met 34 deelnemers, 1 juf en 2 meesters! Traditiegetrouw vindt er op de laatste avond van de expeditie nog een spetterend feest plaats voor alle finalisten van deze uitgave. Na dagen van ontbering (hoewel er steeds meer dan voldoende eten was én gegeten werd!) en het deelnamen aan zware opdrachten, was er tijd voor ontspanning zonder enige inzet. Het basiskamp werd omgevormd tot plaatselijke dancing. Een internationaal gekende DJ luisterde het feest op met het ene dansnummer na het andere. Van een onderlinge concurrentiestrijd was helemaal niets te bekennen. Als vrienden onder elkaar dansten ze de sterren te gemoed tot in de vroege uurtjes. Deze sterren hebben ze in ieder geval verdiend. Hopelijk kunnen er morgen nog uitgedeeld worden en kennen we eindelijk de winnaar van Expeditie Lisperson!

Wat vooraf ging in de expeditie. Onze deelnemers bevonden zich in Holzgau. Daar waren ze allen samen voor het afleggen van een eliminatieproef namelijk rodelen. De ontknoping en het resultaat hiervan maken we nu bekend! Een belangrijke kanttekening die we moeten maken is dat ze niet alleen deelnamen aan deze proef. Een anderstalig eiland had zich ook voor deze opdracht ingeschreven. De eerste afdaling verliep vlekkeloos. Elke deelnemende slee ging zoals het voorgeschreven stond al glijdend naar beneden. De eerste beurt was een geslaagde. Iedereen deed nog mee. De tweede afdaling begon als eentje uit het boekje. Maar dat was buiten het andere eiland gerekend. Eén van de sleeën van onze deelnemers was uit koers geraakt en stond aan wal. De twee bestuursters waren even van slag en wilde zo snel mogelijk weer op hun slee geraken. Tot er plotseling een ongekende slee op ze afkwam en hen zachtjes omvergleed. De volgende aankomende slee kon hen niet meer ontwijken met drastische gevolgen voor de deelneemsters. De ene was door de botsing hard geschrokken, de andere kon haar onderarm niet meer bewegen. Een ongelukkig ongeluk was een feit. Het spreekt voor zich dat deze deelneemsters geen derde keer meer naar boven en beneden gingen. De rest wel en deed dat verstandig met veel reserves! Een bewijs van veel discipline in de groep. De organisatie vond het verstandig om de fysieke toestand van de onfortuinlijke deelneemster grondig te laten onderzoeken. Een nachtelijk bezoek aan het plaatselijk hospitaal moest uitsluitsel brengen. Een taxi bracht hen veilig en snel naar de spoedafdeling. Een uiterst professionele en snelle bediening bracht het verdict: een barstje in de onderarm ter hoogte van de rechterpols. 6 weken gips was de enige remedie. De deelneemster zelf nam het gelukkig allemaal zeer goed op en was ook snel gekalmeerd. Ze zat meer in met haar mede kandidaten dan met zichzelf. Dat sierde haar dan ook enorm. Maar het blijft dan ook een kleine domper op de expeditie en dan vooral op die van haarzelf. Eigenlijk zou dit een exit moeten betekenen maar er werd niet opgegeven. Wanneer ze met de verse gips in het midden van de nacht aankwam in de verblijfplaats, maakte ze al lustig plannen hoe ze de expeditie verder én succesvol ging afwerken. Opgeven is een woord dat je momenteel niet in haar woordenboek zal terugvinden. Respect! We kunnen hier dus echt niet spreken van een exit. Het desbetreffende thuisfront is ook op de hoogte gebracht dus redenen tot paniek of ongerustheid zijn niet nodig!

Een veel te korte nacht was het, maar de volgende dag was opnieuw een feit. Uiteraard ging ’s morgens bij het ontwaken de meeste belangstelling uit naar de getroffen kandidate. Het was toch nog even schrikken maar de grootste schok was voorbij. Er was ook niet veel tijd om bij alles stil te staan want de voorlaatste echte skiles was aangebroken. Opnieuw mooi op tijd en gesteund door kleine dwarrelende sneeuwvlokjes vertrok de optocht naar de skipiste. Ook met de geblesseerde deelneemster. Ze liet er duidelijk geen gras over groeien. Uiteraard ging ze niet mee om te skiën maar om de anderen na afloop wat feedback te kunnen geven en hier en daar wat bij te sturen. Dit alles afgewisseld met een bezoekje, samen met de meester, aan de skibar voor een warme chocolademelk gaf haar veel voldoening. De skiles zelf was eigenlijk te vergelijken met de vorige dagen. Veel oefenen en af en toe toch nog vallen. Het maken van bochten begint wel steeds beter en beter te gaan. Ondertussen gaan ze wel allemaal helemaal tot op het hoogste punt van de voorlaatste piste. Op zich is dát al een grote overwinning! Er is hen zelfs ‘beloofd’ dat er morgen een deel van de deelnemers de ankerlift zullen nemen. De skimonitoren zullen morgen zelf uitmaken wie hiervoor in aanmerking zal komen. De tijd zal het uitwijzen! In de namiddag was het tijd voor de tweede proef van de dag. De beklimming naar de Gibler Alm met een doorsteek naar een voederplek. Opnieuw met alle deelnemers. Goed ingepakt tegen de koude, begon de tocht richting de voet van de beklimming. De aanloop naar de start was al een goede opwarming. Het duurde dan ook niet lang of het deelnemersveld lag helemaal open, om over de jassen maar te zwijgen. En dan moest de beklimming nog beginnen. De aangezichten liepen snel rood aan wanneer de eigenlijke klim begon. Zware kost zo in de verse sneeuw, zware kost dat te overbruggen hoogteverschil. 25 minuten afzien met enkele rustpauzes en deel 1 van de opdracht was al voor mekaar. Dan kon de doorsteek naar de voederplaats starten. Opnieuw 25 minuten van afzien met de nodige rust- en wachtpauzes want ook hier was verbrokkeling een duidelijk gegeven. Wanneer de deelnemers bijna aan de voederplaats kwamen, werd er een algemene stilte ingelast. Zo was de kans om Oostenrijks wild te zien immers het grootst. Deze stilte werd bij aankomst onmiddellijk beloond met het wegspringen van een ree of edelhert. De hijgende meute deelnemers werd tot stilstand gebracht en de meester schoot als een echte jaegermeister achter het wild aan. Met fototoestel als wapen in aanslag werd de voederplaats doorzocht. Een heerlijke wirwar aan sporen en duidelijke wildwegen maakte van hem een getuige van een heerlijk schouwspel. Enkele bomen verderop keken twee ogen hem aan. IJzig stil bleven ze staan en observeerde ze elke beweging van de wildspotter. Door al die bomen met kleine zijtakjes was het aanleggen en scherpstellen een hele klus. Tot grote verbazing bleken er niet twee maar acht ogen te staren. Zes daarvan staan op de gevoelige plaat samen met een gewei van bronzend bruin fluweel. Daarna zijn ze niet meer gezien. Missie volbracht. Een andere wilde bende kon na het aanschouwen van de voederplaats te afdaling aanvatten. Deze ging met meer snelheid dus kon er nog een bezoek aan een berghut af. Maar liefst 31 warme chocolademelken en enkele frisdranken gingen over de toog. Iedereen goed gezind want de opdacht was zo goed als zeker binnen. Er kon nog maar weinig fout gaan in de laatste afdaling. Alweer geen exit. De organisatie mag stilaan beginnen denken hoe ze dit ‘probleem’ gaan oplossen want er zou wel eens meer dan één winnaar kunnen zijn. Maar niet te vroeg victorie kraaien. Er zijn nog twee dagen te gaan!